Châtillon – Hône | Dag 53

We hebben een bijbel bij ons: De Lightfoot guide naar Rome. Iedere dag een nieuwe Psalm. Vandaag is die overdreven uitgebreid, dat is geen goed teken.

Na twee uur lopen zijn we vier pagina’s, maar geen meter verder. Het is warm en we lopen simpelweg niet lekker momenteel.
De dichtheid van dorpen is tot nu toe erg hoog, wat aan de ene kant natuurlijk leuk is omdat je veel mensen tegenkomt, aan de andere kant ook veel huizen met borden “kijk uit voor de hond!” met het hek open. We sluipen door de straten.

Om ons Italiaans te oefenen hebben we de drempel genomen om maar gewoon de telefoon te pakken, te bellen en slaapplekken te regelen. We slapen vanavond in een parochie en morgen bij een Kanovereniging. Iets met water of koekjes, daar twijfelen we nog over.

Onderweg komen we weer een vrouw met een moestuintje tegen, ze wilt ons graag wat eten voor onderweg meegeven. Als ze begrijpt dat we naar Rome lopen, pakt ze de twee tomaten terug en vergroot de inzet naar drie kilo groente en fruit. We zeggen dat Boeddha er heel blij mee zal zijn. Heerlijke verse tomaten, perziken, paprika en appels. We nemen het dankbaar in ontvangst en gaan verder. Als ze uit het zicht is, stoppen we een deel in de backpack en geven een deel terug aan de natuur. We hebben het al zwaar zat.

We arriveren – traditiegetrouw- bij een dichte kerk, vandaag in Hône. We besluiten de meneer die we gisteren spraken nogmaals te bellen om te zeggen dat we al gearriveerd zijn. We denken te begrijpen dat hij er zo aankomt. Een uur later is hij nog niet gearriveerd en beginnen we ons zorgen te maken of het allemaal wel afgesproken is zoals wij denken.

Rond half zes komt er een vrouw op ons afgelopen. Ze groet ons vriendelijk en doet de kerk open. Ze oogt wat gespannen als we Engels praten, dus wij proberen het ijs te breken met onze enige volzin Italiaans die wij op dit moment beheersen. ‘Sono un Pelegrino della Via Francigena, posso dormire da voi?’ Ze knikt en wil ons helpen, wat de hele situatie nog onduidelijker maakt. Ze brengt ons naar een huisje waar we – naar we begrijpen – moeten wachten of het nummer bellen dat op de deur staat. We kiezen voor bellen, maar dit gesprek eindigt met een Italiaan die hard No Ostello roept. Niet aardig, wel duidelijk. We zijn te moe om zes kilometer door te lopen naar Pont-St-Martin en dus aangewezen op de drie hotelletjes in Hône. Het wordt een mooie, goedkope Albergo.

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *